«Τό μέν γάρ ὁμόγνωμον καί ὁμόθρονον, τό δέ ἀντίδοξον καί ἀντίθρονον· καί ἡ μέν προσηγορίαν, ἡ δέ ἀλήθειαν ἔχει διαχοχῆς»

(Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, εἰς τόν μέγαν Ἀθανάσιον, η’, PG 35, 1089

 

Ὁ Θεοκήρυξ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παραγγέλει:

«ἐάν τις εὐαγγελίζεται ὑμῖν παρ’ ὅ εὐαγγελισάμεθα ἀνάθεμα»

 

Ἀββάς Ἰσαάκ ὁ Σύρος λέγει τά ἑξῆς:

«  Ὁ ὄφις εἰς πάντα κίνδυνον τῆς ζωῆς αὐτοῦ φυλάττει τήν κεφαλήν του. Καί ὁ σοφός μοναχός εἰς πᾶσαν δυσχερῆ περίστασιν φυλάττει τήν ἑαυτοῦ πίστιν, ἥτις ὑπάρχει τό θεμέλιον τῆς ζωῆς αὐτοῦ.

(Λόγος ΟΓ’)

 

Ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος λέγει τά ἑξῆς:

« Πᾶς ὁ λέγων παρά τά διατεταγμένα, κἄν ἀξιόπιστος ἧ, κἄν νηστεύῃ, κἄν παρθενεύῃ, κἄν σημεῖα ποιῆ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ, φθοράν προβάτων κατεργαζόμενος».

 

Ἡ Ζ’ Οἰκουμενική Σύνοδος ὁρίζει:

« εἴ τις πᾶσαν παράδοσιν ἐκκλησιαστική ἔγγραφον ἤ ἄγραφον ἀθετεῖ, ἀνάθεμα»

 

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης εἰς τήν πα’ Ἐπιστολή του (βιβλίον β’, PG 99, 1321 A-C) ἀναφέρει τά ἑξῆς.

« Ἐντολή Κυρίου εἶναι νά μή σιωπᾶμε σέ περιόδους πού ἡ πίστις κινδυνεύει. Διότι λέγει, νά ὁμιλῇς καί νά μή σιωπᾶς καί : « Ἐάν ὑποστέλληται (ὑποχωρήση), οὐκ εὐδοκεῖ ἡ ψυχή μου ἐν αὐτῷ» (Ἑβρ. ι’, 38), καί : « Ἐάν οὗτοι σιωπήσουσιν, οἱ λίθοι κεκράξονται» (Λουκ. ιθ’, 40). Ὥστε, ὅταν ὁ λόγος εἶναι περί πίστεως, δέν μποροῦμε νά ποῦμε: Ἐγώ ποιός εἶμαι; Ἱερεύς; Οὐδέποτε. Ἄρχων; Οὔτε αὐτό. Στρατιώτης; ἀπό ποῦ; Γεωργός; Ἀλλά οὔτε καί τοῦτο. Πτωχός, προμηθευόμενος μόνο τήν ἐφήμερη τροφή. Δέν μοῦ πέφτει λόγος οὔτε φροντίδα γιά ΄το προκείμενο ζήτημα. Ἀλίμονο, οἱ λίθοι θά κραυγάσουν καί σύ θά μείνῃς σιωπηλός καί ἀμέριμνος;….. Ὥστε καί αὐτός ὁ πτωχός εἶναι στερημένος κάθε ἀπολογίας τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως, ἐπειδή τώρα δέν ὁμιλεῖ, καί ἄξιος κατακρίσεως καί μόνο γιά αὐτό τό λόγο».

 

« Ὁ μή λέγων τήν ἀλήθειαν ὑπεύθυνος ἐστι τοῦ αἴματος τοὐτέστι τῆς σφαγῆς τῶν ψυχῶν τῶν πλανωμένων!»

(Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος).

 

« Ἀλλά ἄν ἔχεις ἤδη ἐγκαταλείψει τήν ὑγιῆ διδασκαλία, τότε τί δουλειά ἔχεις μέ τό τί γίνεται στήν Ἐκκλησία ἀπό αὐτούς πού δέν τήν ἔχουν ἐγκαταλείψει; Καί μόνον ἀπό τό ἴδιο τό γεγονός ὅτι ἔχεις συλλάβει μία διαφορετική ἄποψη γιά τά πράγματα ἀπό ἐκείνη πού τηρείται στήν Ἐκκλησία, ἔχεις ἤδη διαχωρίσει τόν ἑαυτό σου ἀπό τήν Ἐκκλησία. Δέν εἶναι ἡ καταγραφή στούς βαπτισματικούς καταλόγους πού καθιστᾷ κάποιον μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τό πνεῦμα καί τό περιεχόμενο τῶν ἀπόψεών του. Εἴτε ἡ διδασκαλία σου καί τό ὄνομά σου προφέρονται σάν νά εἶναι ὑπό τό ἀνάθεμα εἴτε ὄχι, ἤδη ὑπόκεισαι σέ αὐτό, ὅταν οἱ ἀπόψεις του ἀντιτίθενται σέ ἐκεῖνες τίς Ἐκκλησίας, καί ὅταν ἐπιμένεις σέ αὐτές. Εἶναι φοβερό τό ἀνάθεμα. Ἐγκατέλειψε τίς κακές σου ἀπόψεις. Ἀμήν.

«Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος».

 

Τό νά ἐφησυχάζει κανείς ὅταν τό κινδυνευόμενον εἶναι ἡ Πίστις, τοῦτο εἶναι ἴδιον τῆς ἀρνήσεως, τό δέ νά ἐλέγχει εἶναι ὁμολογία εἰλικρινής.

«Μέγας Βασίλειος»

 

«Πρέπει νά κάνουμε ὑπακοή στούς διδασκάλους καί ἱερεῖς καί νά μήν τούς κατακρίνουμε, ἀκόμα κι ἄν ἔχουν ἀσεβή ζωή. Ἄν ὅμως ἡ πίστη τους εἶναι λανθασμένη, τότε ὄχι μόνο δέν πρέπει νά τούς ὑπακούσουμε, ἀλλά καί νά φύγουμε ἀπ’ αὐτούς καί νά τούς κατακρίνουμε!»

Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, (Β΄ ὁμιλία στήν Β πρός Τιμόθεον Ἐπιστολή)

 

«Οὐ μέλλει ἡμῖν τί εἶπον ἤ τί ἐφρόνησαν μερικοί Πατέρες, ἀλλά τί λέει ἡ Γραφή καί αἱ Οἰκουμενικαί Σύνοδοι καί ἡ κοινή τῶν Πατέρων δόξα».

«Ἱερόν Πηδάλιον»

 

« Ἄς εὐχηθοῦμε νά δώσῃ ὁ Θεός τόν φωτισμόν Του σέ ὅλους μας καί εἰς τόν Πατριάρχην μας…… νά πραγματοποιηθῇ ἡ γαλήνη ἀνάμεσα στό σκανδαλισμό Ὀρθόδοξο πλήρωμα, ἡ εἰρήνη καί ἡ  ἀγάπη μεταξύ τῶν Ὀρθοδόξων Ἀνατολικῶν Ἐκκλησιῶν καί κατόπιν ἄς γίνῃ σκέψις διά τήν ἕνωσιν μετά τῶν ἄλλων « ὁμολογιῶν», ἐάν καί ἐφ’ ὅσον εἰλικρινῶν ἐπιθυμοῦν νά ἀσπασθοῦν τό Ὀρθόδοξο δόγμα»!

«Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης».